Een Travellerspoint blog

Dag 315: 31 augustus 2010: Alaska

Anchorage

Jasper zette de zoektocht naar een auto voort terwijl ik me had overslapen en toen hij daarmee klaar was, werd hij weer naar 't werk geroepen. Even later ben ik met hem terug gegaan om ook eens naar die auto te kijken, maar de verkoper vroeg er veel te veel voor zo'n klein ding dat bijna even oud was als ikzelf.

Geplaatst door Charzotte 6:01 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Dag 314: 30 augustus 2010: Alaska

Anchorage

Jasper, the pizza delivery boy heeft een zuinige auto nodig om zijn rondes te doen en intussen werd het ook tijd om afscheid te nemen van onze teerbeminde Ford. Onze zoektocht werd gestart en Jasper ging me eens een autootje laten zien... Inderdaad autooTJE! Na maanden lang met zo'n grote truck rond te rijden, leek dit autootje eentje van 't circus te zijn of zo.

Geplaatst door Charzotte 6:00 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Dag 313: 29 augustus 2010: Alaska

Girdwood en Anchorage

Jasper had vandaag eens een vrije dag en ging samen met zijn Monsterpizza -collega’s, Ben en Jake, een visuitstapje maken. Ben en Jake woonden nu intussen bijna een jaar in Alaska, maar dit was blijkbaar hun eerste dag buiten Anchorage… Dat is erg... Die dag beleefden ze een heel avontuur en er waren een hoop beren mee gemoeid, maar dat moet Jasper later zelf maar eens vertellen.
Tegen dat Jasper, Ben en Jake terug waren van hun vis- en beeravontuur, was ook Jeff terug van een weekje op zee en keerden Jasper, Jake, Ben en ik samen terug naar Anchorage.

...to be continued...

Geplaatst door Charzotte 5:57 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Dag 312: 28 augustus 2010: Alaska

Girdwood

Vervolg van de Fungus Fair.
De avond voordien op café hadden ze ons gezegd dat iemand een dag voordien hun noorderlicht in Girdwood had gezien. Om dan heel de nacht wakker te blijven, zagen we niet echt zitten, maar we hadden dan maar de wekker om 3 uur gezet en dan zouden we wel eens kijken of er al iets te zien was… De wekker ging af. Hilary kwam naar beneden, zag geen noorderlicht, ik had geen zin om op te staan en dus gingen we maar direct weer slapen.
De volgende morgen hadden we een serieus late start, maar dachten dan toch maar eens naar de bibliotheek te gaan, waar een hele tentoonstelling zou zijn over… paddenstoelen… Cultuur opsnuiven… ze hadden me niet gezegd dat dat dan een schimmelgeur ging zijn. In een klein deeltje van de bib stonden een paar tafels met paddenstoelen en hun naam naast. Niet echt interessant. Het leukste van al was dat je dan zo’n onnozele foto kon maken bij zo’n plakkaat waar je je hoofd moest doorsteken en dat je dan een dikke fee was op een paddenstoel, maar we hadden onze camera niet bij…
We zagen iets uithangen over één of ander knutseldingen in het thema van… paddenstoelen natuurlijk. En dat leek ons wel leuk te zijn, maar natuurlijk als je een luie dag hebt en te laat bij de fungus fair bent, ben je ook te laat voor ‘t knutselen.
Dan maar naar de Merc (voluit Mercantile, is de ‘supermarkt’ van Girdwood) voor inkopen en verder thuis luierikken.
‘s Avonds zaten we weer aan onze vaste plaats aan de toog bij de Silver Tip en vroegen we of we onze gratis PBR’s konden krijgen. (De avond voordien had onze oude-zatlap-vriend gezegd dat hij er voor ons zou achterlaten.) Maar Andrew zei dat we meer hadden om uit te geven dan PBR’s en vroeg of wij zin hadden in wat Alaskaans bier. Jot! Allemaal goed! Dus kregen we 2 Alaskan Ambers. Vol spanning stond hij naar ons te kijken terwijl we ons eerste slokje namen van dat bier en vroeg hij aan mij wat ik ervan vond. En ik moest natuurlijk weeral antwoorden: bier is bier, ik proef geen verschil.  Maar nu bleek dat die zatlap van de avond voordien helemaal geen geld had achtergelaten om ons te trakteren, maar dat Andrew dat deed en dat hij dacht dat ik na al mijn zever over Amerikaans en als Belg effectief iets van bier wist en hij mijn mening als ‘bierenkenner’ wilde weten. Oeps… Ik moet echt eens leren mijn mond houden…
Die avond was weeral als de avond voordien. Met iedereen in het café wel gebabbeld, weeral moeten uitleggen hoe het komt dat een Belgische en Nieuw Zeelandse in Alaska elkaar ‘vinden’ en weeral vastgeraakt in een gesprek met de saaiste mens aanwezig (en waarschijnlijk ook van heel Girdwood).
Toen de Silver Tip uiteindelijk sloot, gingen Hilary en ik naar de Chair 5 en natuurlijk volgde dat niet zo’n aangenaam gezelschap ons daarheen. Oké, snel iets bestellen en dan naar huis voor ik in ‘t slaap val. En natuurlijk, net wanneer het lijkt dat we kunnen ontsnappen en hem nooit meer zullen tegenkomen, vraagt hij onze telefoonnummer. Mijn excuus: ‘k heb geen telefoon, wat ook een beetje waar is. Jasper heeft er één, ik niet. Hilary haar excuus: ik ken mijn nummer niet. Dus gaf Ashley (ja, zo heette die kerel, een kerel die Ashley noemt… Man Man, hoe wreed kunnen uw ouders zijn…) zijn nummer en net toen we begonnen weg te wandelen… ‘CALL ME IF YOU WANT TO GO HIKING OR SOMETHING...’
…en ‘s nachts weer effe opgestaan om te zien of er noorderlicht was…

Geplaatst door Charzotte 2:31 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

Dag 311: 27 augustus 2010: Alaska

Girdwood

Fungus Fair in Girdwood!
The main event of the year in Girdwood en het draait allemaal rond paddestoelen… Bij het Alyeska hotel traden er verschillende groepjes op en die avond was elke inwoner van Girdwood daar aanwezig! De lokale bevolking en de rijke stinkerds die in het hotel verbleven, vonden elkaar in hun interesse in paddenstoelen…
Toen het feestje al een tijdje bezig was, waren we aan de praat geslagen met een inwoner van Girdwood die Hilary haar stevig Nieuw Zeelands accent al van ver hoorde en het niet kon laten om even te komen babbelen. Zijn vriendin die hier in het hotel werkte was ook van Nieuw Zeeland. Hij zou haar daar hebben ontmoet en ze was dan ook maar ineens naar Alaska verhuist, zodat ze bij elkaar konden zijn. Sounds familiar? Ik denk dat Hilary haar interesse wel even was blijven steken bij dat werk dat die Nieuw Zeelandse vond in dit hotel. Ze was zelf al een hele tijd op zoek naar een manier om in Alaska te werken, maar zonder werkvergunning was dat toch niet gemakkelijk en ’t geld was op aan ’t geraken… Die jongen had duidelijk geen idee hoe zijn vriendinnetje aan een visum was geraakt, dus zei hij maar dat we eens met haar moesten gaan praten. Zij was diegene die de kabelbaan bediende. En we konden het hele visumverhaal horen tijdens een rit naar het topje van de berg van Girdwood! Free ride!!! En dan had je zo’n hoop romantische koppels die chic gekleed naar de top gingen en dan kon de vent daarboven ook wel onmiddellijk heel romantisch zijn vest afgeven, want ’t was verdekke koud! …duh…
We waren misschien niet één van de sjieke mensen die in het hotel verbleven, maar we wilden toch even doen alsof. Na heel nieuwsgierig het hotel te verkennen, wandelden we voorbij een bar die verstopt was in een hoekje van ’t hotel waar de locals precies niet kwamen. We namen daar dan maar een plaatsje aan de bar, kregen een menukaart in onze pollen geduwd en van het moment dat we een tiramisu zagen passeren, bladerden onmiddellijk door naar de dessertjes. We geraakten ook weer aan de praat met de barman, die weer al eens het hele verhaal wilde horen of hoe een Belgische en een Nieuw Zeelandse samen komen en dan in Alaska zitten. ’t Was voor hen blijkbaar interessant…
Na het fancy nagerechtje was het tijd om nog eens terug af te zakken naar ons eigen niveau, want onze credit card zou dit gedrag niet lang meer aankunnen. En toen belandden we eerst in de Chair 5, maar daar waren we snel op uitgekeken, dus gingen we maar eens een kijkje nemen in de Silver Tip.
Bij de Silver Tip geraakten we aan de praat met zowat iedereen die daar binnen of buiten ging. Allemaal heel gezellig tot je in contact komt met de plaatselijke zatlap die niet kan stoppen met zeveren over zijn zoon die oftewel 27 of 32 is, want hij wist het niet meer zo goed en in ’t lang en in ’t breed uitgelegd waar hij grond had langs de Seward Highway, blabla… En hij bleef maar aandringen om ons te trakteren, maar aangezien we met de auto waren en een DUI toch echt wel iets is dat je niet wilt krijgen, bleven we dat maar afslaan. We hadden al een goedkoop Amerikaans pintje gedronken en als Belg moet je daar dan toch mopjes over maken dat je daar niet veel meer van wil hebben. Uiteindelijk hadden we tegen die Zatlap maar gezegd dat als hij morgenavond zou trakteren dat we er wel zouden zijn. Maar hij zou er dan niet zijn (sure… een zatlap die een avondje op café overslaagt…) en dus zei ik dan maar dat hij aan Andrew (de barman die we intussen hadden leren kennen) moest vragen om voor ons morgen 2 PBR’s (goedkope Amerikaanse boecht) klaar te zetten. Hij leek overtuigd te zijn…

Geplaatst door Charzotte 2:30 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Dag 310: 26 augustus 2010: Alaska

Girdwood

De belugawalvissen zaten in de Turnagain Arm!
Op weg naar de Turnagain Arm stopten we nog even bij de kaarsenwinkel. Ja, in een dorpje met ongeveer 1500 inwoners hadden ze hun eigen... kaarsenwinkel... Daar kregen we ook nog eens van de eigenaar van de winkel te horen wanneer hij dacht dat de beluga's er zouden zijn. Maar als we naar iedereen zouden luisteren over het ogenblik dat we dan bij Beluga Point moesten wachten op de beluga's zouden we daar nooit meer weggeraken. Op weg naar buiten zagen we ook dat er precies iets anders dan één van die 1500 inwoners de kaarsenwinkel had proberen binnen te geraken... Lang raden wat dat zou geweest zijn moesten we niet doen. Die 5 grizzly-achtige klauwen in de vliegenraam waren overduidelijk!
En nu zelf proberen te achterhalen wanneer we die walvissen konden vinden... Het had allemaal te maken met de getijden en de zalmtrek. We probeerden maar onze eigen berekeningen te maken en hopen dat het juist was. Daar in de kou zaten we dan te wachten... en te wachten... en te wachten... De wind maakte het niet aangenamer en al snel waren we het kotsbeu. Voor mij volstond het al dat ik een belugawalvis had gezien in het aquarium in Vancouver. En we reden terug naar Girdwood.
Dan gingen we maar een kijkje nemen bij de lokale kunstenaars van Girdwood. Aan pottenbakkenrijen had het dorpje ook al geen gebrek...

CSC_0076.jpg

Geplaatst door Charzotte 7:06 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

Dag 309: 25 augustus 2010: Alaska

Girdwood

We waren er misschien een beetje laat voor, maar toch haalden Hilary en ik het in ons hoofd om besjes te gaan plukken. Ik wist nog van de verkoop van besjes-pluk-apparaten van in de Wal-Mart dat de ideale periode ongeveer een maand geleden was, maar toch gingen ze ervoor gaan. Het hoorde toch ook weer in het lijstje van dingen te doen in Alaska.
We hadden al een beetje rondgehoord in het dorp en een goede plek om dit te doen was achter het Alyeska hotel. Op onze mountainbikes reden we daar weer naartoe, onderweg nog even stoppen om enkele parachutisten te bewonderen en dan weer doorrijden naar het hotel. Daar trokken de bossen in en kwamen we al snel onze eerste bessenstruik tegen. Veel hing er inderdaad niet meer aan... En dan tergelijkertijd dat we besjes aan 't plukken waren, natuurlijk ook hopen dat we weeral niet één of andere beer pissig zouden maken omdat we zijn plekske hadden ingenomen.
Na daar toch zeker meer als een uur te staan plukken hadden we nog maar een zielig bakje nog niet eens half gevuld met besjes, maar was onze goesting zo hard verminderd dat we vonden dat dat meer dan genoeg zou moeten zijn om confituur van te maken.
Terug thuis aangekomen hadden we een bessenconfituurreceptje opzocht en begonnen we er met volle moed aan. Zo'n confituur moest lang op het vuur staan, dus lieten we het maar zijn gangetje gaan. Maar echt confituurachtig werd het niet. Naar (duidelijk) veel te lang op het vuur te hebben gestaan, wilden we allebei eens proeven. Maar het enige memorabele dat we er van overhielden was een verbrande vinger doordat onze confituur meer caramel leek te zijn dan iets anders... Wat een nuttige dag...

3DSC_0065.jpg8DSC_0070.jpg

Geplaatst door Charzotte 3:03 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (1)

Dag 308: 24 augustus 2010: Alaska

Girdwood

The sun is shining in Alaska!
Het was weer zo'n zeldzame dag in Alaska dat het zo warm was, dat we alweer zin hadden om in een aan een gletsjer gelegen meer wilden springen! Dus reden we weer naar onze vertrouwde stek in Portage Valley. Zwemmen is misschien wel een beetje overdreven maar een duik in het water en dan voor de rest liggen zonnen en picknicken is toch een goed alternatief.
Na daar even te luieren gingen we eens kijken of je naar Portage Glacier kon rijden. Dat bleek al snel niet te lukken, maar hier zijn er gletsjers genoeg om uit te kiezen, dus maakten we een kleine wandeltocht naar Byron Glacier. Het ging echt maar over een mini-wandelingetje. Echt uitkijken waar we gingen deden we niet, want wie kan hier nu verdwalen... Je neemt toch gewoon dezelfde weg terug als je ben binnengekomen. Niet waar? Een weg naar de gletsjer vonden we niet en die bleek ook nog verder weg te zijn dan gedacht. We besloten dan maar terug te draaien. Kwamen we nu van daar of daar? Jep! We waren... lost in the wild! We waren duidelijk ergens verkeerde gegaan. Nu maar naar het geluid van een toevallige auto die voorbij kwam luisteren en hopen dat we op de weg uitkomen. Nu die dichtbegroeide planten doorkruipen en af en toe in Devil's Club trappen. En waren eruit geraakt! 10 meter verder dan we er in waren gegaan...
Misschien is 'off the beaten track' toch nog niet voor ons. Dus reden we maar een einde verder waar je een padje kon volgen tot aan het begin van de gletsjer. Véél gemakkelijker!

0DSC_0008.jpg6DSC_0023.jpg0DSC_0026.jpg52DSC_0041.jpg6DSC_0050.jpg

Geplaatst door Charzotte 2:58 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (4)

Dag 307: 23 augustus 2010: Alaska

Anchorage en Girdwood

Nadat Hilary nog maar een weekje in Alaska was, moest Jeff al weer een week op zee. Ik begon me intussen ook een beetje te vervelen in Anchorage. Hoe vaak kan je het spelletje zwervertjes tellen spelen voor je het beu wordt... ? Dus trok ik voor een paar dagen naar Girdwood!
Hilary had 2 mountainbikes staan, dus konden we zo Girdwood verkennen. Op korte tijd hadden we alle highlights van Girdwood gezien: the bake shop, het Alyeska hotel, de skiliften en dan nog dat ene kunstgallerijtje. Na die vermoeiende berg op berg af fietstocht gingen we met grote honger terug naar huis en wat moeten 2 vrouwen doen waarvan hun mannen van huis weg zijn om te werken? Cake bakken natuurlijk! (Citroencake om precies te zijn.)

Geplaatst door Charzotte 6:44 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

Dag 306: 22 augustus 2010: Alaska

Anchorage

Weer een banale zondag in Anchorage.

Geplaatst door Charzotte 3:32 Gearchiveerd in Verenigde Staten Reacties (0)

(Berichten 31 - 40 uit 348) « Pagina 1 2 3 [4] 5 6 7 8 9 10 .. »